Այն, որ այսօրվա ՀՀ-ում բնակվող հայ քաղաքացիները այնքան էլ ծանոթ չեն Հայ առաքելական եկեղեցու և ազգային-կրոնական տոներին, դա պարզ էր: Բայց ես երբեք ինձ թույլ չէի տա անգամ պատկերացնել, թե դասխոսը, մանկավարժն ու սերունդ կրթողը և վերջիվերջո հայը տեղյակ չէ այնպիսի սիրված ու գեղեցիկ տոնից, ինչպիսին` Բարեկենդանն է: Երևի պատճառը սփյուռքում ծնված և դաստիարակված լինելս է, ինչևիցե…
Անգլերենի դաս էր, թեման`Halloween: Մեր դասը պատահմամաբ զուգադիպել էր Halloween-ի օրվան`հոկտեմբերի 31-ին: Ծանոթացանք և տեղեկացանք, թե որտեղից է ծագում այս տոնը և ինչ խորհուրդ ունի իր մեջ: Խորհուրդը, կարճ ասած, չար ոգիներին ու սատանաներին տնից ու իրենցից վանելն է, որին էլ նպաստում է սարսափազդու հագուստներ հագնելը, խրտվիլակներ պատրաստելը և դատարկված դդումին աչք ու բերան շնորհելն ու մեջը մոմ վառելով`պատուհանի մոտ դնելը: Իմանալով այս ամենը` սկսվեց մեր քննարկումը և դասախոսը տվեց իր <տպավորիչ> ու սենսացիոն հարցը`տեղյակ եք, արդյո՞ք հայերն էլ ունեն նման տոներ: Ես զարմացա, բայց անմիջապես մտածեցի, թե դասախոսի նպատակը ոչ թե լսարանի գիտելիքի ստուգումն էր կամ էլ իր չիմացած հարցի պատասխանը գտնելը, այլ մեզ ստիպելը անգլերենով խոսել Բարեկենդանի և նրա ընդհանրությունների ու տարբերությունների մասին Halloween-ի հետ համաեմատած: Ես սկսեցի խոսել Բարեկենդանի մասին` վստահ լինելով, որ ինձ կշարունակեն: Բայց Բարեկենդան բառն ասելն ու լսարանի վերաբերմունքը տեսնելուց հետո ինձ թվաց, թե ես կամ ամերիկա եմ հայտնաբերել կամ էլ գտնվում եմ այլազգիների շրջապատում: Դասախոսս ամենայն լրջությամբ, միևնույն ժամանակ, մեծ հետաքրքրությամբ խնդրեց ինձ ավելի մանրամասն պատմել: Զարմանքս և զայրույթս թույլ չէին տալիս ինձ խոսել: Ի վերջո, զսպելով ինձ, հարցրեցի, թե իրո՞ք ոչ ոք չգիտի ինչ է բարեկենդանը.լսարանում տիրեց լռություն:
Շարունակելի
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment